Nieuws & blog

 Welke schrijfopdracht ik ook krijg, ik stop er veel aandacht, liefde en tijd in. Maar gezien de voorspellingen over het verdwijnen van het vak tekstschrijven (nog niets van gemerkt, trouwens) heb ik naast mijn tekstwerk inmiddels ook nog ander werk. En dan is er ook nog zoiets als een leven buiten het werk. Daarom ga ik op zoek naar meer balans en neem ik de komende tijd geen nieuwe opdrachten aan. 

Een project met de hoofdletter P van Plezier: het boek '1911 - 1926: 115 jaar Trebbe' (eerste druk, 2026).Wat in 1911 begon met één man, in een schuur achter het huis, groeide uit tot wat het familiebedrijf Trebbe nu is: een ontwikkelende bouwer met meer dan vijfhonderd medewerkers en tal van bouwpartners en co-makers. Samen met Sara Pouwels en prachtig vormgegeven door Bestwerk, maakten we een boek dat je meeneemt door de geschiedenis van Trebbe. Elk decennium in een eigen hoofdstuk, voorzien van uniek archiefmateriaal. 

‘Ben jij niet overgekwalificeerd voor deze functie?’, vroeg de recruiter mij, nadat ik had gereageerd op een vacature voor de functie van welzijnsassistent in de ouderenzorg. Inmiddels werk ik - naast mijn werk als schrijver en tekstschrijver - al bijna een jaar in een woonzorgcentrum, op een afdeling voor mensen met dementie. En ik vind het gewéldig.

Een boek dat toegankelijk is voor betrokkenen én professionals. Dat is wat ik met dit boek voor ogen had. Geen beloftes zoals ‘In vijf stappen naar happiness’ of ‘Toolbox voor het fixen van familiebreuken’ en geen pasklare antwoorden, maar een combinatie van informatie en veel praktijkverhalen. Hiermee en met de verbroken-contactcirkel, die het dynamische proces tussen individu, familie en samenleving inzichtelijk maakt, kan de lezer beter begrijpen en doorgronden hoe familiebreuken kunnen ontstaan, wat de impact ervan kan zijn en welke mogelijkheden er nog zijn om de situatie te beïnvloeden. Heel fijn dat de recensent dit ook zo ervaart.

In 2018 schreef ik het vijfde en laatste blog in de reeks 'De toekomst van het schrijven' – dacht ik. Maar inmiddels is er AI. En dus is hier deel zes van deze blogserie.

Er zijn verschillende termen in omloop om de situatie aan te duiden waarin kinderen en ouders geen contact meer met elkaar hebben. Welke heeft de voorkeur? Ouderverstoting, oudervervreemding, ouderverlating, (co-)ouderafwijzing, ouderweigering, ouderonthechting, parental estrangement, parental alienation: er bestaan allerlei verschillende termen voor de situatie waarin een ouder en een kind geen contact meer met elkaar hebben. Soms worden deze termen gecombineerd met het woord 'syndroom': ouderverstotingssyndroom, oudervervreemdingssyndroom, parental aliention syndrome (PAS).

We moeten 4 en 5 mei dit jaar overslaan, vinden sommigen. Want doden herdenken en vieren dat wij in Nederland staan voor vrijheid, vrede, democratie, menselijke waardigheid en gelijke behandeling gaat niet samen met steunen van een genocide.

Hoe deed je dat, twee boeken tegelijkertijd schrijven? Dat is een vraag die mij vaak wordt gesteld sinds begin april 2025 mijn twee boeken Omgaan met verbroken contact en Oorlog in je DNA tegelijkertijd verschenen.

Kerst: een warm en gezellig familiefeest? Niet als er sprake is van verstoorde verhoudingen en familiebreuken. Ik mocht een bijdrage leveren aan een aflevering van de podcast Culturele bagage van de Volkskrant over dit kwetsbare en complexe onderwerp. 

Drie spelers, één saxofonist. Samen brengen zij in een minimalistische setting het verhaal van een moeder, die geen contact meer heeft met haar volwassen dochter. Een verhaal dat is samen te vatten als een zoektocht naar de vraag: waarom?

Met enige regelmaat word ik benaderd door media over het onderwerp 'vervreemding en familiebreuken'. Daarbij is een prangende vraag van de meeste journalisten, redacties, documentaire- en programmamakers: hoe vind ik mensen die bereid zijn hun persoonlijke verhaal te vertellen?

Héb je een missie of bén je op missie?