Nieuws & blog

‘Ben jij niet overgekwalificeerd voor deze functie?’, vroeg de recruiter mij, nadat ik had gereageerd op een vacature voor de functie van welzijnsassistent in de ouderenzorg. Inmiddels werk ik - naast mijn werk als schrijver en tekstschrijver - al bijna een jaar in een woonzorgcentrum, op een afdeling voor mensen met dementie. En ik vind het gewéldig.

Een boek dat toegankelijk is voor betrokkenen én professionals. Dat is wat ik met dit boek voor ogen had. Geen beloftes zoals ‘In vijf stappen naar happiness’ of ‘Toolbox voor het fixen van familiebreuken’ en geen pasklare antwoorden, maar een combinatie van informatie en veel praktijkverhalen. Hiermee en met de verbroken-contactcirkel, die het dynamische proces tussen individu, familie en samenleving inzichtelijk maakt, kan de lezer beter begrijpen en doorgronden hoe familiebreuken kunnen ontstaan, wat de impact ervan kan zijn en welke mogelijkheden er nog zijn om de situatie te beïnvloeden. Heel fijn dat de recensent dit ook zo ervaart.

In 2018 schreef ik het vijfde en laatste blog in de reeks 'De toekomst van het schrijven' – dacht ik. Maar inmiddels is er AI. En dus is hier deel zes van deze blogserie.

Er zijn verschillende termen in omloop om de situatie aan te duiden waarin kinderen en ouders geen contact meer met elkaar hebben. Welke heeft de voorkeur? Ouderverstoting, oudervervreemding, ouderverlating, (co-)ouderafwijzing, ouderweigering, ouderonthechting, parental estrangement, parental alienation: er bestaan allerlei verschillende termen voor de situatie waarin een ouder en een kind geen contact meer met elkaar hebben. Soms worden deze termen gecombineerd met het woord 'syndroom': ouderverstotingssyndroom, oudervervreemdingssyndroom, parental aliention syndrome (PAS).

We moeten 4 en 5 mei dit jaar overslaan, vinden sommigen. Want doden herdenken en vieren dat wij in Nederland staan voor vrijheid, vrede, democratie, menselijke waardigheid en gelijke behandeling gaat niet samen met steunen van een genocide.

Hoe deed je dat, twee boeken tegelijkertijd schrijven? Dat is een vraag die mij vaak wordt gesteld sinds begin april 2025 mijn twee boeken Omgaan met verbroken contact en Oorlog in je DNA tegelijkertijd verschenen.

Kerst: een warm en gezellig familiefeest? Niet als er sprake is van verstoorde verhoudingen en familiebreuken. Ik mocht een bijdrage leveren aan een aflevering van de podcast Culturele bagage van de Volkskrant over dit kwetsbare en complexe onderwerp. 

Drie spelers, één saxofonist. Samen brengen zij in een minimalistische setting het verhaal van een moeder, die geen contact meer heeft met haar volwassen dochter. Een verhaal dat is samen te vatten als een zoektocht naar de vraag: waarom?

Met enige regelmaat word ik benaderd door media over het onderwerp 'vervreemding en familiebreuken'. Daarbij is een prangende vraag van de meeste journalisten, redacties, documentaire- en programmamakers: hoe vind ik mensen die bereid zijn hun persoonlijke verhaal te vertellen?

Héb je een missie of bén je op missie?

Sinds de publicatie in 2016 van 'Verbroken contact tussen ouder en kind' krijg ik regelmatig persoonlijke mails van lezers en mensen die mij op het internet hebben gevonden. Het heeft mij veel moeite gekost om een manier te vinden om daarop te reageren.

Van kasten kun je een hoop plezier hebben. Ze zijn fijn om spullen in op te bergen en met een beetje geluk bovendien het bekijken waard. Veel kasten lenen zich ook uitstekend als verstopplek. Ik heb als kind weleens een half uur gehurkt in een kledingkast gezeten voordat ik werd gevonden. Toen was ik het ook wel zat. Kasten zijn niet geschikt als langdurige verblijfplaats. Toch vraagt het soms de nodige moed om eruit te komen.